Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maken, dat hij weg kwam.... dat was genoeg voor Old Shatterhand om zijn wapens tot zich te nemen en er vandoor te gaan.

Nog geen drie minuten waren voorbij en reeds was het geheele Indianenkamp zonder een enkele van de gevangenen, die ze zoojuist in triomf hadden binnengevoerd.

Het paardengetrappel dreunde nog na, toen de Indianen uit hun betoovering ontwaakten met een oorverdoovend gekrijsch, maar het mocht nu niet meer baten: de gevangenen waren weg en.... hun oppehoofd hadden zij meegenomen!!

Woedend schreeuwden zij door elkander, maar van nagaan was geen sprake, want de zware stem van Old Shatterhand weerklonk alweer:

— Mannen der Nijora'sü Luister goed: hier hebben wij uw opperhoofd. Wie van u hierheen komt, zal niet alleen onmiddellijk een kogel krijgen, maar bovendien zullen wij uw hoofdman als een hond doorsteken. Wanneer ge u echter rustig houdt, dan zullen wij morgen bij daglicht met elkaar beraadslagen. Gij hebt het gehoord: leven of dood van Mokaschi is in uw handen.

Onder het vele, dat er gebeurd was in dien korten tijd, hadden de mannen nog iets anders kunnen opmerken, maar daar hadden zij geen oogen voor, daar er te veel te zien was, waar zij hun aandacht bij noodig hadden.

Dat bijzondere, waar zij overigens beter op hadden kunnen letten, daar het hun heel wat moeite bespaard zou hebben, was, dat de Emeritus naar Polier was gegaan. Hij had alleen aan een vuur gezeten, maar nu de Indianen allemaal dol waren van opwinding en verbazing, was hij onopgemerkt opgestaan en had zijn zakmesje aan Polier gegeven, zoodat deze hem toebeet:

— Zie je dan niet, dat ik het niet kan aanpakken?

— Waarom vroeg u er dan om?

— Om mijn banden door te snijden natuurlijk.

— Oja.

De organist wilde al beginnen, toen Polier hem toefluisterde:

— Pas op, hoor, voorzichtig!! Laten ze je niet zien.

De Emeritus deed het zoo, dat de Indianen, die hun aandacht veel te veel noodig hadden voor hetgeen er door Old Shatterhand gedurende dien tijd gezegd had, hem niet konden zien. Hij lag m de schaduw van Polier en had al heel snel zijn mes klaar om te snijden.

— Schiet dan op, fluisterde Polier hem toe, toen het hem wat te lang duurde, maar de Emeritus haastte zich niet.

Toen het eindelijk gebeurd was, bleef Polier doodstil liggen en bewoog nog niet.

— Geef op dat mesje; gooi maar naast me neer.

— Nee.

— Wat? Nee?

— Natuurlijk niet, want je wilt er mijn vrienden mee redden en die hebben zichzelf al verlost.

— Geef gauw op, want mijn vrienden moeten ook nog vrij!

Sluiten