Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Maar kon je dan niet even wachten tot den volgenden dag? Had je zoo'n dorst?

— Het was niet voor mezelf.

— Maar voor wie dan?

— Voor den Hobble-Frank.

— Voor den.... wat is dat nu?

— Ja, ik wilde het goed maken en toen hoorde ik hem zeggen, dat hij zoo'n dorst had.

— En toen bent u naar beneden gegaan om water voor hem te halen?

— Ja.

— Wat een onzin!

— Waarom?

— Vraag je dat nog? Om een of ander kleine twist ons aller leven in gevaar te brengen!

— Maar ik

— Zwijg toch! Als we niet midden in de wildernis waren, dan zou ik u zoo aan den weg laten staan, dan kon u zelf verder gaan!

— Maar....

— Niks maar; ik kan het nu niet, omdat u anders het loodje zou leggen.

— Nee, hoor.

— Wat? Nee, hoor?

— Natuurlijk niet.

— Waarom niet?

— Omdat ik een muzenzoon ben.

— En wat zou dat?

— Denkt u, dat de muzen een man zullen opdragen in de wildernis een opera te componeeren en hem dan laten vergaan? Dan zou de onsterfelijke opera ook verdwenen zijn en dat ware een onherstelbear verlies voor de wereld.

— Laat je toch niet uitlachen! Ik zal u voortaan 's avonds laten vastbinden, want ik ben niet van plan, mijn leven door een dwaasheid te verliezen.

— Dat vind ik niet erg...,

— En in de eerste de beste stad, die we aandoen laat ik u alleen achter, dan kimt u zoo dwaas doen, als u zelf wilt. Hebt u de rivier dan bereikt, daar beneden?

— Nee.

— Vertel dan eens, hoe het gegaan is.

De Emeritus deed dat en toen hij zoover gekomen was, dat hjj de boeien van Polier had doorgesneden, riep Old Shatterhand uit:

— Allemachtig, wat een ongeluksvogel! We moeten als de bliksem zorgen, dat die mannen niet ontvluchten, anders zij* we voor niets heelemaal de wildernis ingereisd en dan zien we die kerels nooit meer terug!

— Ja, en dan gaan ze als de weerga naar San Francisco, om mijn geld te innen! lamenteerde nu ook de bankier.

Petroleum koning 13

Sluiten