Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit pure vreugde om een onweerstaanbare melodie. Ze zijn zoo hopeloos traag en als ze eens los komen, worden ze uitbundig of ze kijken elkaar doodelijk verlegen aan en gaan mal doen. Maar luisterend naar de muziek — muziek is zoo suggestief — zou alles zooveel minder opzettelijk gaan. Ik heb al zoo lang gedroomd van iemand, die eens in mijn zangles zoukomen en viool spelen. O, Mia, als je het zou willen doen,voor mij en al dat kleine grut ?

Er werd gevraagd om haar komst, om haar hulp, om haar muziek.

— Ja, dat wil ik wel.

Ruut moest het niet weten, hoé ze gehunkerd had naar iets te mogen doen, naar iemand, die haar nóódig had.

Nu waren er stijve boerenkindertjes met verlegen zangmondjes en onwillige bewegingen, die daar hulp behoefden. O, was het niet dwaas zoo onredelijk gelukkig te zijn over zoo'n simpel voorstel?

— Neem toch radijsjes, Ruut, ze zijn zoo jong en knappend; ik had nog nooit radijsjes schoon gemaakt, maar wat is het een prettig, koel werk; zoolang er water plenzen bij te pas komt, vind ik huishoudelijk werk heerlijk.

— Ik geniet zoo van dezen maaltijd bij jou, zei Ruut, 't is alles zoo feestelijk bereid; op mijn eigen kamer eet ik altijd maar vlug en ongezellig aan een hoekje van de tafel, met een boek.

Tegenover Mia zat iemand, die haar dankbaar was. . . .

— We gaan samen afwasschen, bedisselde Ruut na den

Sluiten