Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blijven .... zoo gezellig voor Lucie, die toch niet van Pietje weg wil ....

Er was een tik op de deur.

Brecht kwam binnen. Opeens bezon Mia zich: 't is waar ook, zij en ik leven weer in vrede. Ze bracht thee en beschuitjes.

— Juffrouw Lucie is ook nog niet op; blijf maar lekkertjes liggen, vandaag zal Brecht zorgen en koken en we eten malsche doppertjes uit mijn tuin. Pollekezitalzoo lief te doppen in mijn keuken, dan konden juffrouw Lucie en u de welverdiende rust smaken.

— En Pietje?

— 't Gaat goed, hij zit heel monter in zijn bedje, hij was zoo blij, toen hij me zag binnen komen, dat lieve hartje. Mia, die peinzend haar beschuitjes knabbelde, twijfelde, of ze Brechts uitgelezen zorgen al dan niet genoeg waardeeren kon. Vóórhaar had de primitieve wijze van huishouden een groote bekoring gehad, maar ze begreep, dat al Brechts hulp Lucie —die toch altijd het zwaarste deel op zich genomen had — ten goede zou komen.

— Je zou me nog vertellen, zei Lucie, toen ze een uur later aan de ontbijt- en koffietafel-tegelijk zaten, van die ontmoeting, die je vannacht had. Dat was immers zoo'n merkwaardig verhaal.

Hoe onuitstaanbaar om nu zoo te kleuren.

— Och, zei Mia onverschillig en ze nam opeens tóch weer een boterham en begon die aandachtig te smeren, het leek me vannacht zoo, maar het was eigenlijk niets bizonders, mijn band was lek en toen fietste ik langs het heitje, waar een paar Leidsche studenten kampeer -

Sluiten