Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jaren niet zoo fleurig geweest; het was goed Mia, dat je haar uit alle tobberijen gehaald hebt. Ze was zelf vergeten, dat ze een jong meisje was."

Ruut bleef eten aan de tafel met het schoone servet, de versche bloemen, de vruchtenschalen, die ze bij de thee toch onaangetast hadden gelaten.

Pietje sliep en Pol, die zich verveelde bij de eindelooze verhalen, mocht vlug afeten en kreeg met Christientje, die een al dierbaarder speelmakker werd, het dessert in den tuin, terwijl de opgewonden tantes nog op hun zeven gemakken Brechts feest-bijdrage: smeltende doppertjes uit eigen tuin en Russische eieren uit eigen kippenhok genoten. En ze schrikten op, toen Brechts tik op de deur en haar vraag: „Ik dacht, dat u misschien al klaar was, dan kan ik schoone bordjes geven" hen plotseling herinnerden aan een leven van tijd en regelmaat.

— Willen de dames een koppie koffie toe? Brecht heeft lekkere versche room.

— Als 't je belieft, heel graag, zeiden de dames zoet en stil.

— Hè .... zuchte Mia diep en verruimd, toen Brecht de deur weer gesloten had, telkens, als Brecht binnen komt heb ik zoo'n gevoel, of 't Huuske niet meer van ons is, of wij er maar op visite zijn en bezig allerlei verkeerde dingen te doen — niets prettig. En als ze zoo dicht bij me komt, ben ik toch een beetje bang voor haar. Een heerlijke troost, dat jij hier bent Lucie, zal je me nooit alleen laten ?

— Je moet die bangheid maar niet toonen, zei Ruut; en

Sluiten