Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in zijn hand, alsof er een wereld van herinneringen voor hem openging en op de vragen van de meisjes gaf hij vage antwoorden.

Maar toen de jongens over Leiden begonnen te praten, zat hij plotseling recht en krachtig in z'n stoel en werd aandachtig en belangstellend.

Want de dokter was ook een Leienaar en vooral met ten Voorde had hij vele en verrassende punten van aanraking, en hij lachte uitbundig om de oude en nieuwe grappen uit de goede deftige Sleutelstad.

Toen in een pauze na een gesprek vol dwaasheid en veel rumoerig plezier, voelden ze opeens de stilte van alle goede dingen om hen heen, van de beschermende, oude boomen, het zwijgende Huuske, de hooge sterrenlucht en de wijdte van bosch en heide, die Mia en Lucie eiken avond op het onverwachtst tot zwijgen en denken kon brengen; de stilte, waarin de jongens lang hadden geschouwd, als ze na een bezigen dag voor hun tent zaten. Het was die wonderlijke stilte, die een deel der Eeuwigheid is en den mensch brengt tot zachter spreken en zuiverder voelen, tot grootere bereidheid en ernst om zijn moeilijk aandeel in de toekomst te aanvaarden.

En ze voelden allen, hoe goed het was, dat nu hun eigen jonge, schallende stemmen gedempter klonken tegenover de donkere, goedmoedige stem van den dokter, die met Ruut sprak over haar werk op het dorp en uit enkele gegevens van Lucie's leven in Amsterdam concludeerde: „Uw werkzaamheid en weerstand hebben ook grenzen, pas op u zelf, u heeft nog een lang leven

Het Verstopte Huuske

13

Sluiten