Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

misschien de dokter .... misschien ook niet. Ze had den hemel in haar oogen — voor de menschen.

Neen, neen, het was niet goed met nieuwsgierige woorden te raken aan het geheim van een ander hart.

Maar droeg Ruut met haar stralende oogen voor de menschen, voor de kinderen en haar werk ook met zich het geheim van haar hart, was er bij Ruut na nachten van strijd een „neen" geweest en toen een moedig en opgewekt verder gaan? Want .... „dat moet, zoo is het leven . ..." O, Ruut ....

Het neen in haar leven, het neen aan Willem Brandsma was niet uit een gril gezegd — doch in de zekerheid van die weigering was het niet gegaan om het geheim van' haar hart. Maar straks achter het theeblad, toen ze tegen haar gewoonte stil was geweest en heel den avond had geluisterd naar de gesprekken der anderen, had ze toch eigenlijk altijd die ééne sterke jongensstem gehoord en zoo wonderlijk gelukkig was ze vannacht geweest, dat ze tegenover Lucie haar blijdschap om de verrassende ontmoeting had geloochend.

Ze glimlachte, toen ze zich haar eigen gevoel klaarder bewust werd en ze zag nü, dat ze na dat mislukte feest van den winter altijd had verlangd Johan Diederick Rekx nog eens terug te zien. Waarom eigenlijk? .... niet om goed te maken, wat ze miszegd had, dan had ze ook naar Sam Vreeden of naar Jettie kunnen terug verlangen. En nu ze de zekerheid had, dat hij hier was, had ze heel den dag rondgeloopen met een zacht, bevredigd gevoel, alsof er niets meer aan haar geluk in het verstopte Huuske ontbrak. Maar over dit alles zou ze

Sluiten