Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was moeilijk heen te gaan.

Ze namen afscheid onder de hooge boomen voor het Huuske.

— Wat jammer eigenlijk, vond ten Voorde, dat alle leelijke kasten en kisten van huizen in 't blakende zonlicht langs de straten te pronk staan en dat zoo een mooi huisje als dit verstopt is, zoodat maar een enkele gelukkige het toevallig ontdekt.

Maar Rekx zei met een glimlach van verstandhouding naar Mia: ,,Ja, Reintje, zoo is dat nu eenmaal in het leven, de luidruchtigheid en de banaliteit vind je altijd aan den grooten weg, maar wat innerlijke beteekenis heeft, ligt verborgen, zooals ook onze tent. En nu adieu! Morgen vroeg komen we voor de kennismaking met de familie Bergman.

— Wel te rusten, Mia.

— Wel te rusten, Johan.

— En zóó noemt juist niemand me.

— O, maar, zal ik dan ....

— Nee, doe j ij het dan. Tot morgen.

Sluiten