Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

forscher kletsten hun sterke, roode handen in elkaar:

Beide handjes, klap, klap, klap

en als 't gestamp van paardehoeven, zoo zwaar, vielen bij elk refrein de pootige voeten dreunend neer op den grond:

Beide voetjes, stap, stap, stap

en met altijd voller accoorden speelde onverdroten de harmonica-man. En aan den dans kwam geen einde Toen terwijl ze in den vallenden avond op de open deel toeliepen en al maar keken naar dien wirwar van menschen en kleuren, was er een onverwachte kreet: „Hallo daar zijn ónze meisjes, nu kunnen we meedansen!" Met zes uitgestrekte handen werden ze naar binnengetrokken, in de volte raakten ze dadelijk van elkaar en

ze konden niet anders dan meedansen

Mia, smeekte Rekx met blijde oogen, toe zing eens

mee. Heb je ooit zoo iets kostelijks gedanst? Dit is dansen óm de vreugde. Ik wou, dat ik bergschoenen aanhad, dan kon ik ook stampen, stampen met m n beide voetjes.

Mia keek verbijsterd en mechanisch maakte ze de passen mee—vooruit, achteruit — en ze zag naar dat stralende gezicht tegenover haar, naar dien jongen, naar

wien ze zoo verlangd had, die weggebleven was

hoelang? uren, dagen, het leek een eeuwigheid . . .

en die daar nu onverwacht stond en danste en zong, die haar handen vatte.

Sluiten