Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te verliezen?" valt Lucie uit en Lies voelt, dat het huilen haar nader staat dan het lachen.

„Kom meid, zover is het nog niet! Je weet niet eens, of ze meedoet en dan, je kunt het toch winnen!" troost Lies.

„Nee, als ik tegen die malle moet kampen, verlies ik het!" zegt Lucie beslist. „Dat voel ik! 'k Ben nu al op van de zenuwen!"

„Doe niet zo dwaas!" zegt Tonie scherp, ,,'t Is evengoed 'n meisje als wij."

„Dus jij zou 't doen? Jij zou het niet erg vinden, als je opzij gezet werd door zo'n Vodden-prinses?" zegt Lucie hartstochtelijk, terwijl de tranen haar in de ogen springen.

„Doe niet zo tragisch," mompelt Tonie.

Maar het gezicht van Lies, dat ook al op storm stond, klaart plotseling op.

„Luister 's!" roept ze. ,,'k Heb 'n plannetje, 'k Voel best, dat Lucie zich door die vuilniskar niet kan laten overrijden. Laten we nu allemaal 'n kwartje dokken, dat is juist 'n rijksdaalder, dan kopen we ze af, als ze met Lucie moet kampen. Je zult zien, dat ze 't doet!"

„Dat is niet eerlijk!" zegt Lucie. „Die schaatsen kosten acht gulden."

„Nu dan maken we er twee kwartjes van!" zegt Lies.

„Dat hoeft niet; als jij met haar praten wilt en ze doet het, dan betaal ik acht gulden!" beslist Lucie. „Dat heb ik er voor over. Misschien neemt vader ze wel van me over, want Rietie heeft schaatsen nodig."

„Kinderen, jullie konden je wel eens zorgen gemaakt hebben vóór de tijd, want wie zegt, dat ze mee doet?" merkt Loes wijselijk op.

„Nu, doet ze niet mee, dan zoveel te beter! 't Is me al een pak van m'n hart, dat Lies met haar praten zal," zegt Lucie en ze slaakt een zucht van verlichting.

„En nu, kinderen, gaan we 'n kop chocolade drinken

Sluiten