Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu pas komen de anderen aan. Eerst dat onbekende meisje, die heeft dus de derde prijs en dan komt Lies, die beslag legt op de vierde.

Van alle kanten komt men feliciteren. Ook Lucie's moeder is er en presenteert bonbons. Een ogenblik mogen de candidaten voor de eindstrijd rusten.

Lucie is toch wel moe en vooral de opwinding doet haar geen goed. Al haar vriendinnen en kennisjes, groot en klein, staan om haar heen en zijn allen vol bewondering voor haar kranig rijden. Maar Lucie luistert niet naar hen. Ze heeft alleen oog voor de Vodden-prinses, 'n Minachtende glimlach krult haar lip, als ze bedenkt, dat niemand enige notitie van haar mededingster neemt. Toch wel, daar gaat haar vader met 'n kop chocolade naar haar toe. Zie ze eens slurpen, bah! En Lucie's vader staat met haar mee te lachen. Welja, vader lacht immers overal om, bedenkt ze met bitterheid. O, ze zou wel kunnen stampen van woede. Kijk, Ze geeft het kopje met 'n onnozele grijns terug. Ze bedankt niet eens. Wat gaat ze nu doen ? O, schoonrijden! Zou dat kind dan nooit moe worden? Wat gebeurt daar? De rusttijd is om! Nu zal het er om gaan!

Ze vermant zich en rijdt met forse slagen naar de startplaats.

Van alle kanten klinken haar bemoedigende woorden tegen. Werktuigelijk knikt ze naar enkele bekenden; ook de voorzitter knikt haar toe en ze knikt terug, met 'n glimp van 'n lach, maar ogenblikkelijk perst ze de smalle, witte lippen stijf op elkaar. Nu moet ze winnen. Hè, wat krijgt ze daar 'n steek! Niet op létten! 't Is al weer over! 't Begint te gonzen in haar hoofd ....

Daar klinkt het schot!

Werktuigelijk slaat ze haar benen uit. Maar, wat is dat ? 't Is, of ze niet vooruit kan, of ze vallen zal. Haar slagen zijn onvast! Ze drukt haar nagels in haar vlees, 't Gaat over! Ze kan weer denken! Ze ziet naar de

Sluiten