Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Bent u de vader van de patiënt?" vraagt de dokter.

„Jao, dokter, ik heurde d'r vanmorgen van op 't wark en docht zo, die rieke luu, die riejen maor raok en om de keinder dinken ze neet. Och nee, da gaot zullie neet an. Maor betaolen mot-ie. Da zeg 'k oe!"

„Uw dochtertje heeft een lichte hersenschudding en Ze heeft haar arm gebroken. Ze moet stil blijven liggen en er mag hier niet hard gepraat worden. Ik heb een ledikant met toebehoren laten komen, want ze kan daar niet blijven liggen!"

„Nee, da geet zeker niet, want da's mien slaopsteê!" valt de man den dokter in de rede.

„Deze mevrouw zal alles wel regelen," vervolgt de dokter en wijst op mevrouw Van Waerden.

„O, die kin ik wel," zegt Brands en tikt even aan z'n pet.

„Moet je niet eens naar je dochter kijken?" vraagt mevrouw hem.

„Och mevrouw, ik bint gin dokter," zegt hij, maar loopt toch op de bedstede toe en licht het gordijn op.

„Ze slaopt dink ik!" zegt hij.

„Ge kunt wel bie ons kommen eten!" stelt buurvrouw hem goedig voor, maar vader Brands vindt dit niet nodig. Met 'n paar dagen zal ze wel beter zijn. 't Is geen „rieke luu's keind", dat maar op bed kan blijven liggen.

Mevrouw Van Waerden denkt aan wat haar man verteld heeft van het bezoek van Vodden-Bet op zijn kantoor. Hoe ze van haar vader, van dezen vader, geen kwaad had willen horen en, gehoor gevend aan 'n innerlijke drang, loopt ze op de bedstede toe en legt haar koele hand op het hete voorhoofd van het zieke kind. Zachtjes strelen haar vingers die bleke wangen.

Nu komen de mannen met het ledikant en het bed. Ze dragen alles het vertrek in. Een zuster is ook meegekomen en in minder dan geen tijd is het ledikant opgeslagen en kan de zieke er in gelegd worden.

Sluiten