Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar liever nog boodschappen doen, waar ze zo'n hekel aan heeft.

Haar liefste werk is schrobben en boenen en dat doet ze goed ook; alleen is ze dan zelf in de regel zo nat als een dweil.

Die middag jaagt haar boenlust de hele familie Bertels de schrik op het lijf.

De familie zit in de huiskamer en Betje zal het zeil op de slaapkamers met 'n natte doek opnemen. Al 'n paar keer had mijnheer Bertels ontstemd van z'n lectuur opgekeken.

„Wat maakt dat kind toch een lawaai!" merkt hij knorrig op. ,,'t Lijkt wel, of ze het huis afbreekt!"

,,'k Zal zo eens gaan kijken," zegt mevrouw.

„Pang!" dreunt het boven hun hoofden en Johan Zegt lachend: ,,'k Geloof, dat Betje iets laat vallen!"

,,'t Is vreselijk!" mompelt mijnheer.

Maar 't wordt stil en mevrouw begint aan een nieuwe kous.

.... „Daor bij die moulen....!" klinkt het luid van boven. Johan gnuift, 't Is in de huize Bertels streng verboden dergelijke liedjes te zingen en dat is ook Betje reeds meerdere malen gezegd.

„Daar zingt ze weer zo'n mop!" stuift mijnheer driftig op.

„Ja, 'k zal er naar toe gaan!" zegt mevrouw haastig.

„Nee, ik zal wel gaan!" nijdigt mijnheer. „Ze weet, dat ik die moppen hier niet horen wil!"

„Och, laat mij nu maar gaan; jij maakt je altijd zo kwaad en ze doet heus haar best, om die dingen af te leren," sust mevrouw.

„Ja, dat merk ik!" zegt mijnheer schamper.

„Wat is dat?" vliegt mevrouw opeens verschrikt op. Er valt een druppel water juist op de kous, die ze aan 't stoppen is. Mevrouw kijkt ontsteld naar het plafond en ja, rond 'n vochtige plek allemaal dreigende

Sluiten