Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn thema's zag hij nog telkens in gedachten de Voddenprinses in Willy's mooiste avondjapon dansen.

Gelukkig was 't nooit uitgekomen; wel had Willy aan Johan gevraagd, of hij bij haar toilettafel geweest was. Johan had gul erkend, dat hij al die mooie flesjes eens bekeken had om te weten te komen, waarmee hij zijn zuster op St-Nicolaas verrassen kon. Hij vertelde ook, dat hij Betje had laten ruiken, maar dat die het niet lekker gevonden had, omdat zij alléén „Coty" gebruikte. De gehele familie had gelachen en mevrouw had gezegd, dat ze nu begreep, hoe het kwam, dat Betje zo lekker geroken had. 't Was wel niet helemaal eerlijk zo, maar die arme stakker had in haar leven al genoeg standjes gehad, oordeelde Johan en dat stelde zijn jongensgeweten gerust.

Betje was hem dankbaar en ze poetste de volgende morgen z'n schoenen extra-mooi. Van de weeromstuit kregen ook de anderen een goede beurt, wat haar aan 't ontbijt een complimentje bezorgde van mijnheer, die overigens niet zo scheutig was met z'n lofprijzingen. Betje voelde zich gelukkig die morgen en zong het hoogste lied uit.

's Middags moet Betje een brief wegbrengen naar mijnheer Van Waerden. Ze moet op antwoord wachten. Lucie doet haar open en brengt de brief naar haar vader.

„Wie brengt hem?" vraagt deze.

„De Vodden-prinses!"

„O, laat haar dan even in de huiskamer. Houd haar maar zo lang gezelschap, want ik moet eerst nog enkele dingen opzoeken."

„Uitstekend, paps!" zegt Lucie, maar ze vindt het allesbehalve leuk en neemt zich stellig voor, niet te veel te zeggen. Stel je voor, een intiem gesprek met dat Vodden-kind.

Sluiten