Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Van de mevrouw?"

„Ja, van oe! 'k Heb reuk gestolen uit oe flesje!"

„Nu, dat is zo erg niet!" stelt Willy haar gerust, als ze het plotseling zo ontdane gezicht van Betje ziet.

„Zou de baron 't dan ook niet erg vinden van die singeringen ?"

„Ik geloof het niet, als je maar belooft, dat je het nooit weer zult doen."

„Dat beloof ik, me .... juffrouw!"

„Nooit meer? Beloof je 't me echt? Krijg ik de hand er op ?"

Met tranen in de ogen legt Betje haar hand in die van de juffrouw.

Toch weer slechte dingen gedaan, omdat ik zo dom ben, klaagt het in haar.

Willy, die de grote verslagenheid ziet, kan niet nalaten haar te troosten.

„Toch vind ik het een aardige verrassing van je!"

Betje lacht door haar tranen heen, maar het blijft nadreunen. Stelen...., dan is ze 'n dief en 'n dief is slecht.... erg slecht!

Willy vertelt haar moeder de herkomst van de bloemen en de verslagenheid van Betje, toen het tot haar doordrong, dat ze gestolen had. Mevrouw schudt bedenkelijk met het hoofd, maar ze besluiten, om er verder maar niet over te praten. Ook niet tegenover mijnheer en Johan. Ze heeft het toch eigenlijk gedaan in haar onschuld.

't Worden gezellige dagen, nu Willy thuis is. . Van het eten wordt extra werk gemaakt, en dat is iets, waar Betje wel in 't bijzonder van geniet.

Zo heeft mevrouw een pudding gemaakt, met geweckte kersen er om. Dat is iets voor Betje, die het een prachtige taart vindt.

Mevrouw schept haar bord flink vol en bedenkt haar ruim met de kersen. Betje glundert en ze kan maar niet

Sluiten