Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

begrijpen, hoe de anderen maar zitten te praten en er nauwelijks op letten. Zij heeft geen tijd, om aan iets anders te denken en geniet volop. Met kleine hapjes begint ze aan de pudding en ze hoort niets van het verhaal van Willy, waar de anderen zo vol aandacht naar zitten te luisteren. Nu proeft ze ook eens van de kersen. Heerlijk! Maar waar moet ze de pitten laten? Ze kijkt eens rond. Johan heeft ze op de rand van z'n bord liggen; daar zal zij ze dan ook maar bijleggen, en zonder dat Johan er iets van merkt, legt ze al haar pitten op zijn bord.

„Zo, heeft het je gesmaakt?" vraagt mevrouw, als ze ziet, dat het bord van Betje leeg is.

Betje knikt glunder.

„Heerlijk!"

„Lust je nog wat?"

„Asj eblieft, mevrouw!"

„Maar kind, waar heb je de pitten? Je hebt ze toch niet doorgeslikt?" vraagt mevrouw verschrikt.

„Nee mevrouw," stelt Betje haar gerust, ,,'k Heb Ze allemaal op hum z'n bord gelegd!" en ze wijst naar 't bord van Johan, waarop nog enkele kersen naast 'n massa pitten liggen. Johan kijkt haar verdwaasd aan. Stel je voor, hij heeft rustig zitten dooreten en mèt de kersen ook wel pitten opgeschept. Bah! Z'n vader lacht smakelijk. Willy trekt een vies gezicht en mevrouw beduidt Johan, dat hij de rest maar moet laten staan en Johan vindt het geval zó humoristisch, dat hij maar hartelijk met z'n vader meelacht.

Betje begrijpt niet, waarom ze zo lachen. Ze krijgt haar tweede portie en geniet opnieuw.

„Leg de pitten maar op de rand van je eigen bord," Zegt mevrouw.

„Ja," schatert Johan, „anders denken ze straks nog, dat ik alleen de kersen heb opgegeten!" maar de griezels trekken hem langs de rug.

Sluiten