Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zo, dat is al iets, wat je kan .... 'k Geloof nooit, dat je zo dom bent als je d'r uitziet.... Hoe vond je het bij Bertels? 'n Stijve boel, hè? Kom, vertel 's wat! Had je er nog al schik?"

Betje krijgt tranen in de ogen. Ze knikt alleen maar.

„Je was er zeker liever gebleven, hè? Nou, hier zullen we je ook niet opeten, hoor!"

Juist komt Lucie de keuken binnen.

„Zo, is de de Vodden-prinses gearriveerd ?" vraagt ze.

„Nee, dit meisje heet Betje!" zegt Anna snibbig, omdat ze het niet op Lucie begrepen heeft.

„Laat je dat kind het zilver poetsen? Kijk ze het eens krassen .... daar zal mama op gesteld zijn!"

„Juffrouw Lucie, als u zorgt voor uw schoolwerk, dan zorg ik wel voor het zilver!" zegt Anna, die niet op haar mondje gevallen is.

Lucie kijkt haar met een vernietigende blik aan, maar kiest de wijste partij door uit de keuken te verdwijnen.

„Dat nest zal zich met d'r eigen bemoeien," bromt Anna en Betje voelt, dat het met Anna wel zal gaan. Ze heeft wel niet alles begrepen, maar toch genoeg, om niet te voelen, dat Anna niet bang is voor Lucie. Ze eet bij Anna in de keuken en dat vindt ze prettig! Ze Zou het vreselijk gevonden hebben om met Lucie aan tafel te moeten zitten. Want daar is ze bang voor en dat dit niet zonder reden is, blijkt de volgende morgen dadelijk al, als de meisjes zitten te ontbijten.

Lucie komt met haar schoenen in de hand de keuken binnen.

„Wie heeft mijn schoenen gepoetst?" vraagt ze, hoewel ze heel goed weet, dat Betje dat gedaan heeft.

„Betje!" zegt Anna.

„Dan poetst zij ze weer over!" zegt Lucie en zet de schoenen naast Betjes bord.

Anna neemt de schoenen op,bekijkt ze en zegt heel kalm:

„Laat u ze dan eerst aan uw mama zien. Bevelen van

Sluiten