Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja mams, 'k ga slapen en u ook, hè? .... Doet u 't licht maar uit. 'k Ben nu niet bang meer."

Mevrouw stopt de dekens nog eens lekker in haar rug en gaat terug naar haar eigen kamer.

Werkelijk valt Lucie nu in slaap en ze slaapt door tot de volgende morgen de zon al hoog aan de hemel staat.

Haar ontbijt heeft mevrouw zelf boven gebracht en ze mag nog even blijven nasoezen. Dan kleedt ze zich aan, om naar beneden te gaan. Ze voelt zich heel wat rustiger dan gisteren, 't Lijkt haar nu alles een benauwde droom toe. Beneden is ook haar vader en die lacht nu werkelijk. Zou het dan toch niet zo erg zijn?

Maar Anna komt de rust verstoren.

„Mijnheer, de inspecteur van politie wil u spreken!"

„Is hij alleen?"

„Nee, er is nog een agent bij hem!"

„Laat de heren maar in m'n kantoor .... of nee, laat ze maar hier!" zegt mijnheer.

Lucie verschiet van kleur.

De beide agenten komen binnen en mijnheer biedt ze 'n stoel aan. Na mevrouw en Lucie gegroet te hebben, nemen ze plaats.

„Ja, ziet u," zegt de inspecteur, ,,'t is maar 'n formaliteit, maar we wilden uw huisgenoten 'n verhoor afnemen. U heeft twee dienstboden? Hoe lang zijn ze in uw dienst?"

„Laat eens kijken, de ene al acht jaar en de andere 'n paar dagen!"

„En betrouwbaar?"

„Ja, de oudste hebben we al zo lang, die is boven alle verdenking verheven en de andere, ja, die is hier nog te kort, om daarover te kunnen oordelen."

„Mag die oudste dan even komen?"

„Zeker!" Mevrouw drukt op het belletje. Anna komt binnen.

Sluiten