Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaf den inspecteur een wenk en hij vroeg niet verder»

Betje had geducht van verlichting, toen ze weggingen. Bezoek vond ze wel prettig, maar niet van de politie. Gelukkig, de politie was maar eenmaal geweest en de andere bezoekers kwamen telkens terug.

Mevrouw Bertels, die weer beter was, kwam haast elke dag en ook heel vreemde mensen kwamen kijken en brachten van alles voor de zieke mee.

Dominee was geweest en de meester van de Zondagsschool en die hadden allebei zo mooi voor d'r gebid, vond Betje en ze waren allemaal zo vriendelijk, dat ze zich niet meer kon voorstellen, dat ze Vodden-Bet geweest was. Dat leek al zo lang geleden.... Soms, ja, dan kwamen die oude herinneringen weer boven.

Haar zusje had haar ook bezocht en ze bracht een grote plak chocolade mee. Vol trots had ze 't aan Lucie laten zien .... Dat was nu van d'r eigen zusje en Lucie, die er bij was, voelde, dat Betje dit wel als 'n bijzonder groot geschenk beschouwde, terwijl ze wel wist, dat de dingen, die ze van anderen kreeg, veel meer waarde hadden. Maar dit was van d'r eigen zusje ....

Toen was ze opeens stil geworden en had met grote ernstige ogen naar d'r zusje gekeken. Ze had haar hand in de hare genomen en fluisterend, om het Lucie niet te laten horen, had ze gevraagd: „Hoe kwam ie an de centen?" en of een zwaar pak opeens van haar werd genomen, zuchtte ze van geluk bij 't antwoord: „Hèb twee keer 'n boodschap gedaan en iedere keer 'n dubbeltje gekregen!"

Dus niet gestolen! En in 'n opwelling van hartelijkheid had ze die hand, die ze vasthield, gedrukt en gul had ze beloofd: „Gij kriegt 'n fiets van mien!"

Toen had ze voor 'n ogenblik weer gevoeld, dat ze Vodden-Prinses geweest was, levend haar wildemansleventje.

Maar 't verleden vervaagde meer en meer. Het heden

11 Twee meisjes, even oud, maar ....

Sluiten