Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mocht, dan kon ze Anna het grote nieuws vertellen en ze mocht er ook bij vertellen, dat ze voorlopig geen les kreeg met het oog op het examen van de jongejuffrouw. Dat had mijnheer zo gewild, ofschoon Lucie het niet erg gevonden had, om door te blijven gaan. Ze was niet bang, dat ze zakken zou. Haar rapporten waren altijd prachtig, dus dat zou wel loslopen, meende ze.

't Liep ook best af. Ze slaagde en bracht een puntenlijstje mee, dat zó mooi was, dat mijnheer Olen voorstelde, het te laten inlijsten, om het in school op te hangen. Maar Lucie was er niets op gesteld. Ze vond het leuk, vooral voor vader en moeder, maar ze had wel verleerd, zich te verheffen op dingen, die maar voor een gering deel afhingen van je zelf. 't Had haar immers geen inspanning gekost. Ze vergeleek zich met Betje. Wat moest die zich inspannen om de eenvoudigste dingen te begrijpen en als ze beiden eens examen hadden moeten doen „als mens", dan zou Betje het ongetwijfeld gewonnen hebben, want die was veel, veel beter dan zij, die wist alles, van dat ene, dat alles beheerst, die kende „liefde".

Dat waren de overleggingen van Lucie.

Mijnheer Van Waerden geeft een knal-fuif.

Alle meisjes uit Lucie's klas worden uitgenodigd, 't Wordt een leuke avond. Er wordt piano gespeeld en gezongen, de meisjes doen voordrachten en helder klinkt de gulle lach telkens door het grote huis.

Betje legt haar eerste proeve af als kamermeisje. Ze mag bedienen. Keurig staat haar zwarte jurk met het witte kraagje en de witte mouwomslagen en ze voelt zich zelf in haar nieuwe functie, als het middelpunt van het feest.

't Is zo ook een aardige verschijning met haar vriendelijke lach op het blozende gezicht en ze bedient handig en vlug. Anna heeft alle eer van haar werk.

1 /"O

Sluiten