Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat was Sep. Aan hem hadden zelfs de drie vrienden niet meer gedacht! O Sep, — jij opperkanonnier! Koolzwart was zijn gezicht, zijn broek was gescheurd en de schoenen zaten vol jam en ingemaakte vruchten.... wat een artillerist! Trotzli's vader haalde al den rommel voor den dag en bracht hem naar buiten.

„En nou, maakt, dat je wegkomt! Jullie bengels,

vlegels a-a-apen van jongens! En moeder moet jullie

maar eens goed op je broek geven en op wat er in zit — feestbedervers!"

De morgenwind wapperde nog lustig met het beroemde vlaggehemd. Vader rukte het driftig naar beneden en smeet het tegen den muur van het huis. Als een arme zondaar lag daar nu het witte vlaggetje — doch ondeugend draaide het de zwarte letters naar boven: „Hartelijk gefeliciteerd!"

Toen moest vader toch even op zijn verstandskiezen bijten, om niet te lachen.... hij ging naar zijn kamer en trok zijn Zondagsche pak aan... .voor den 19den Maart.

Trotzli was allang verdwenen. Zijn linkeroor was heelemaal wit, maar het rechter was rood als een roosje aan de haag. Hij had het zoo goed bedoeld — en nu was het allemaal verkeerd geloopen. Groote ronde tranen rolden over het Trotzligezicht.... ja, er zijn nu eenmaal menschen, die altijd pech moeten hebben!

En de moraal van dit verhaal:

Gebruik geen kelder als schietlokaal! Met nachthemden en oude mortieren Moet je geen familiefeesten vieren.

Sluiten