Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waaruit zij nu en dan een kapotte kous haalde, toen tien korte jongensbroeken achter elkaar, met verschrikkelijke scheuren.... toen kwamen de overhemden, met groote gaten in de ellebogen, met vuile kragen, en allerlei andere ongerechtigheden.... onpeilbaar diep was de doos. Doch kalm en bedaard greep moeder er telkens weer iets uit, slaakte nu en dan een zachte zucht of keek ernstig naar

den vlijtigen opstelschrijver dan legde zij het stuk op

haar schoot en stopte de onverklaarbare gaten en scheuren.

Wel vijftig broeken, hemden, kousen en andere stukken lagen als op een stapel naast haar; dan greep ze weer rustig, ernstig en als het ware vanzelfsprekend in de diepe, onuitputtelijke doos. Plotseling echter hield de gelijkmatige beweging harer handen even op, een lieve glimlach

verscheen op haar bezorgd gezicht toen haalde haar

rechterhand een klein, geurig bouquet van rozen en anjers uit een satijnpapieren pakje.... langzaam maakte zij het papier los, toen boog ze met een wondervollen glans op het gelaat over de bloemen en las de onbeholpen letters op het briefje: „Voor de zorgende, ernstige moeder — van den dankbaren, vroolijken vader!"

Dat was zijn droom.

*

* #

„... .Rrrrrrrrrrr!".... Vol schrik sloeg Trotzli met zijn armen op het hoofdkussen, waaronder de ratelende wekker verkondigde, dat het weldra middernacht was. Lang moest hij zijn oogen uitwrijven, voor hij in de geographie van zijn slaapkamer den weg vond. Behoed-

Sluiten