Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Boven keken reeds de eerste sterren tusschen de wolken, alsof zij den zonderlingen gast wilden begroeten... of... bespotten. Schreeuwen, huilen, wanhopen, eruitspringen — dat hielp allemaal niets, dat begreep hij tenminste

nog Plotseling werd het stikdonker om hem heen.

Water druppelde op zijn pet. Hij was in een dichten mist gekomen. Zwart als een onweer hingen de onheilspellende flarden aan de draagvlakken van het brommende monster.

Spoedig zou het volslagen nacht worden Dood!

Trotzli begon weer te sidderen, ja, ja, dat is je doodstocht.

Trotzli wist, dat op groote hoogte de lucht heel dun wordt, dat dan het bloed uit de poriën dringt en de long

niet meer kan ademen o God! Zoo zal ik sterven

en ergens ver weg zullen ze de resten van het verpletterde vliegtuig vinden — en een

paar flarden van mijn jas... Steeds kouder werd het om zijn slapen en steeds verwarder in zijn hoofd....

Opeens streek hij met zijn linkerhand langs een gekleurd doek — en als een bliksem schoot een blijde gedachte door zijn angst: „Valscherm!" Inderdaad — daar lag een valscherm, en met groote letters stond erop: „Hier openen! Riem ombinden, scherm losmaken. n ssr

J k/VlAVV*VXl

....Onder hem water, niets dan water....

Sluiten