Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

roode schijn van de bergvuren. Het hart sprong hem bijna

uit de keel Zou hij uit het venster springen? Zou hij

lakens en dekens aan elkaar knoopen en zich zoo naar beneden laten zakken? „Heil u, Helvetia, hebt gij nog zonen.... moedig ten kamp!"

Trotzli leunde op de vensterbank, het hoofd op de over elkaar gekruiste armen, en staarde met betraande

oogen naar de verlokkende pracht. In zijn binnenste werd het langzaam rustig... Helden moet men opvoeden, als ze jong zijn. Helden, ja helden voor de vaderlandsche geschiedenis! — Wat had laatst de meester gezegd? „Een held is, wie zichzelf bedwingt!"

Nu sprong er een heldere lichtschijn in de ruiten. Waarachtig,.... ze staken Ap vaderlandsche kaars" aan

....Trotzli leunde op de vensterbank en #

staarde met betraande oogen naar de K00Sj FfltSj J\.3.rCl) JVL&X

verlokken de pracht. ^ ^ ^

— de held! Jongen, kijk het eens laaien! Meer dan 10 meter hoog schoot de vlam in den donkeren hemel. En wat een volk, wat een lawaai! „Weg met de crisis! In het vuur er mee! Leve het geluk, leve

het vaderland!"

Trotzli merkte nauwelijks, hoe een zachte hand zich op zijn hoofd legde en teeder over zijn haren streek.

Sluiten