Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Trotzli beschrijft een schoolreisje.

„Wordt het nu eindelijk stil?" — Het werd terstond stil, maar het zou geen wonder geweest zijn, wanneer het rumoer in de achterste banken nog een eksteroogenblik lang geduurd had; want er waren nog honderden wederwaardigheden van het schooluitstapje van gisteren te vertellen. Wanneer jongens eenmaal aan het vertellen zijn, dan gaat het met hen als met de vrouwen bij de dorpspomp: ze komen niet meer uitgepraat, ook al loopt de

emmer allang over.

Meester Lankmoedig leunde glimlachend tegen den lessenaar. Het deed hem goed, dat zijn jongens vandaag zoo frisch en blij uit hun oogen keken. „Nou, hoe vonden

jullie het gisteren?"

„Fijn! Reusachtig! Enorm! Geweldig! Kolossaal! Onbeschrijfelijk!"

„Ho, ho! Houd maar op! Trotzli, waarom was het onbeschrijfelijk?"

„Omdat, omdat, o-o-o-o-omdat ik hoop, dat we er

geen opstel over moeten maken!"

„Zoo?"

Meester Lankmoedig grinnikte nog meer; toen tastte hij met zijn rechterhand in den jaszak: „Opgelet, jongensL Er is gisteren een bus pruimen overgebleven."

„Hoeraaa!" brulde de eerste rij. y „Bravooo!" echode de tweede.

Sluiten