Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niemand keek, kroop ik onder het hekje door en verdween in het geheimzinnige gat.. Boe, wat was het daar warm! Het is wel een wonder, dat die stoker daar nog niet heelemaal uitgedroogd is.

„Hé, jochie, wat moet dat? Heb je niet gelezen: Verboden toegang?"

„Neen, meneer de stoker," zei ik stotterend, „ik had haast en toen kon ik dat bord niet lezen."

„Heb je hier beneden iets verloren?"

„Neen, meneer de stoker i-i-i-ik wou maar

eh.... ik zal al mijn chocola geven; m-m-maar mag ik dan heel eventjes naar de machine kijken?"

De stoker heeft zeker ook jongens thuis, want hij begon een beetje te brommen en gaf mij met zijn zwarte hand een zachten klap om mijn ooren. „Kom maar mee, maar pas op, dat je niet aan de machine komt, want als ze je te pakken krijgt, maakt ze appelmoes van je!" Toen liet hij mij de zuigers en de tandraderen zien, en hoe je olie in de glazen hoedjes doet, en de schoppen, waarmee je de kolen in den helschen poel roert. Plotseling schrok ik, want uit een zwarte blikken buis dreunde een zware stem. Doch het was de kapitein maar, die den stoker telefoneerde, dat ze weer bijna aan een station waren.

„Waar zijn wij?' vroeg ik den stoker, die nu aan de wielen en stangen werkte.

„In Gersau."

Toen ben ik vlug het laddertje opgeklommen, want Gersau is een interessant dorp. Het was vroeger een aparte republiek en is bekend om de „Gersauerstückli", die echter niet om te eten, maar alleen om te lachen zijn. Dit oude

Sluiten