Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK XVII.

Meesters verhaal.

's Zondags na kerktijd lopen Hans en Piet samen naar de consistorie. Tante is op bezoek bij een vriendin en vader zit rustig de krant te lezen. Piet had alleen maar even geroepen, dat hij met Hans meeging.

„Goed zo," had vader gezegd.

Ze hebben niet veel te praten als ze samen op weg zijn. Hans voelt zich niet erg op zijn gemak, dat hij Piet op déze manier mee naar de zondagsschool heeft gekregen en Piet heeft in stilte spijt, dat hij, inplaats van met zijn schoolvrienden de bossen in de omtrek af te zwerven, nu op de bankjes in die kamer bij de kerk moet gaan zitten. Maar op het kerkplein zijn meer jongens. Hans kent er enkele van en Piet ook. Ze zijn aan 't krijgertje spelen en weldra zijn zij beiden ook al in 't spel verdiept.

Dan komt Hans' meester aanlopen.

Even later zitten ze allemaal netjes op de lange banken.

„Zó Hans," zegt meester.

„En is dat Piet?" Hij geeft Piet een hand. „Flink, dat jij ook es komt."

„Nu handen samen en ogen dicht," zegt meester.

Piet gluurt door de kiertjes van zijn oogleden. Hij voelt zich onzeker, bij al dat vreemde. De meester staat met zijn ogen dicht te praten. Dit was dus bidden. Daar had hij grote mensen wel over horen lachen. Maar dit was toch niét iets om over te lachen. Onwillekeurig roert de eerbied, waarmee meester spreekt, Piets hart.

Na het amen merkt hij aan 't geschuifel, dat hij de ogen weer open mag doen. Enkele jongens en meisjes zeggen nu een versje of een tekst op. Hans mag er ook een opzeggen. Even vreest Piet, dat de meester hèm ook vragen zal. Wat zal hij d£n moeten zeggen ? Maar meester neemt zijn onrust al weg. „Als jij hier een paar keer geweest bent, kun jij 't ook, hè Piet! Noti hoeft het nog niet. Maar jij kunt vast goed leren. Dat zie ik wel aan je neus."

Piet lacht wat. Toch een aardige meester, denkt hij.

Dan vraagt de meester nog enkele dingen over wat hij de vorige week verteld heeft. De meeste kinderen weten het. 't Is telkens een gewuif van vingers.

Sluiten