Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gerrit wist echter nog een middel, om zijn kleinen vriend tevreder te stellen. Hij wendde hem even den rug toe, sneed een knoop van zijn broek, verving dien- door een verroesten spijker en zei toen:

„Kijk eens, Janneman! wat een mooien knoop ik hier voor je heb! Maar dan moet je ook stil 'wezen en niets aan moeder zeggen!"

Jan beloofde dit.

. En nu gaan we naar tante Aaltje!" viel Hein hierop in. En zoo deden zij dan ook.

Tante Aaltje was niet weinig verwonderd, in haar afgelegen woning zulk eèn bezoek te krijgen. Zij was juist bezig om een grooten ketel vol aardappels voor de varkens te koken. Er brandde derhalve een verbazend vuur op den haard. Toen zij van Hein het ongeval, dat Jan overkomen was, had vernomen, beijverde zich het goede mensch om den drenkeling in het warme hoekje van den haard op een stoof te zetten. Zijn' kleederen . ïgonnen nu te dampen, alsof er de geheele wekelijksche wasch drogen was gehangen. Het bovengoed van ons ventje was op He wijze al gauw vrij goed droog geworden. Hij kreeg van t oeder Aaltje een boterham met honig, een pet vol noten en ig zooveel zwarte en witte aalbessen, als hij maar lustte. Het •ede -mensch wrong het water uit zijn kousen en droogde die ook - voor "het. vuur; zij vulde zijn klompjes met heete asch en kolen, oiïi ze spoedig droog en warm te maken.

..Jongens zijn toch maar jongens!" zei ze hoofdschuddend, 'O -n zij de toedracht der zaak vernam. „Had ik nu zelf maa^ o n jongetje, dan zou ik Jantje een pak kleeren van hem kun•n aantrekken en hij zou in eens heelemaal droog wezen. V, lar nu zie ik er geen anderen weg op, dan dat jelui maken, dat hij zoo gauw mogelijk thuis en naar bed komt. Het arme kereltje rilt heelemaal!"

De knapen zetten een bedenkelijk gezicht.

^ „Wij mogen zoo spoedig niet met de heesten thuis komen: ze bben den buik nog niet half vol gevreten!" mompelde Gerrit rlegen.

Sluiten