Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dus redeneerde zij bij zich zelf, „houdt zich met opzet maar dom, om mij alles voor den neus te kunnen wegvreten! Zij denkt mij wat voor den mal te kunnen houden! Welzeker! ik moet mij zulk een lage behandeling maar laten welgevallen! 'k Zou wel zot zijn, als ik het dégd! Ja, dat zou ik: Boe-oe-oe-oe!"

Het verwoede beest deed eenige stappen terug, nam een aanloop en gaf haar buurvrouw een vinnigen stoot in de zijde, zoodat de getroffené een dof en pijnlijk gesteun liet hooren.

Weder trad Bonte eenige passen terug en maakte zich oogenblikkelijk tot een nieuwen aanloop gereed. Bles, hoe goedaardig anders ook, vónd deze manier van doen allesbehalve passend. En daar zij zich op een nieuwen aanval moest voorbereiden, zette zij zich eveneens met nederwaarts gebogen kop en gespitste horens terdege schrap. De pogingen, die Bonte deed, om ha'ar onverhoeds van ter zijde aan te vallen, wist zij op een schrandere manier te verijdelen, door zich nu naar rechts, dan weer naar links te wenden.

Nu begon er een strijd, even boosaardig en met niet minder overleg gevoerd, dan geoefende vechtersbazen onder de menschen aan den dag leggen, wanneer zij elkander te lijf gaan.

De beesten gingen staan kop aan kop. Zij warden de horens in elkaai en begonnen toen met de koppen te zwaaien en heen en weei te wringen en te draaien, met het noodlottig gevolg, dat een der horens van Bles werd afgestooten, of liever: afger . draaid. Alleen het binnenste zachtere 'gedeelte bleef aan den kop zitten. Dit was te meer jammer, omdat Bles zulke fraai gevormde horens had, kringvormig gebogen en met. de fijne uiteinden sierlijk omhoog gewipt.

Haar fijngevormde, mooie kop was nu voor altijd ontsierd. De handelswaarde van het beest was in een oogenblik verscheidene guldens minder geworden.

Gerrit, die nog nooit zoo iets bijgewoond had, begreep volstrekt niet, hoe een horen, die toch uit een beenachtige massa bestond, bloeden kon. Evenmin vatte hij, hoe het voorkomen van Bles in zulk een korten tijd zooveel veranderd kon wezen.

Met een handvol bladeren wreef hij het bloed weg, maar

Sluiten