Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En hoe lang had hij zich al wel in dien lastigen toestand bevonden 1

„Het kwaad straft zich zelve!" dacht de verheugde moeder. Zij begreep wel, dat Gerrit's armen niet lang genoeg geweest waren, om de appelen te kunnen bereiken, omdat de ton bijna ledig was. Hij had zich daarom geheel over den rand heengebogen, met het hoofd naar beneden; een oogenblik hadden zijn beenen in de lucht gezweefd, maar weldra was hij topzwaar geworden, voorover gevallen en het was hem geheel onmogelijk geweest, om zich weer in de hoogte te werken.

Toen zijn moeder hem uit zijn neteligen toestand verlost had, stond hij beschaamd en verlegen voor haar.

„0, moeder! wees niet boos op me!" riep hij schreiend. „Ik wilde alleen maar een paar appelen nemen voor den goeden Janneman!"

Moeder was veel te blij, dat zij haar jongen terug had, om hem nog te beknorren.

„Voor Janneman zul je een paar van de mooiste appelea. hebben! zeide het goede mensch. „Maar o! als je wist, hoeveel angst ik om jou heb uitgestaan, dan zou je dit voorval gedurende je geheele leven niet weer vergeten kunnen!

De goede jongen snikte werkelijk van bitter berouw. Jammer genoeg kwam ook ditmaal het. berouw weer achteraan.

Dat gaat gewoonlijk zoo. En dat het gewoonlijk zoo gaat, .is treurig, o zoo treurig! Tal van kinderen en zelfs groote menschen worden er- ongelukkig door.

Sluiten