Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XII.

Een uur Tan onbedachtzaamheid Kan maken, dat men weken schreit.

•> e moeder van Jan had niet overdreven.

1 SÉS I Haar zoontje was werkelijk zwaar ziek. M Dagen en nachten brachten de bezorgde ouders aan

het ziekbed van hun" lieveling door, maar al hun zorgen bleven zonder merkbare uitkomst. Met iedëren dag werd het ventje zieker, magerder en krachteloozer en bijwijlen was hij zeer benauwd.

Hij kwijnde weg als sneeuw voor de zon en het liet zich aanzien, dat. hij spoedig sterven zou.

Op een middag, terwijl de arme ouders zielsbedroefd bij zijn bedje zaten, keek het goede kind eerst zijn vader en toen zijn moeder strak aan. Met beide handen wees hij op zijn borstje en toen een afwerend gebaar.

„Vader! Moeder! Help mij toch! Gij kunt mij immers helpen!' 0, neem toch weg, wat me hier zoo benauwt!" zeide hij smeekend.

De arme vader wendde het gelaat schreiend af. Het lijden van zijn lieven, kleinen Jan kon hij niet aanzien. De goede moeder barstte in snikken uit. Zij drukte, een kus op zijn wang eri zeide:

„Mijn lieve, beste jongen! we doen heusch alles wat we kunnen, om je te helpen, wees daar zeker van!"

Sluiten