Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de boomen hunne knoppen weer, eer menschen nog aan lente denken!"

Nanny had gedurende die maand trouw de school bezocht. De eerste week had het arme kind veel van de anderen te verduren gehad.

Kinderen zijn soms, zichzelf onbewust, zoo wreed tegenover elkaar.

Nanny was op school aller mikpunt: de andere klasgenootjes schepten er het grootste vermaak in haar hoed of schrift weg te stoppen, haar leesboekjes te bekladden of de punt van haar griffel of potlood te breken, waardoor zij dan niet schrijven kon.

Eens was dat weer gebeurd. Juffrouw Stolle werd boos: Nanny was de eenige, wier boeltje niet in orde was; zij noemde haar een slordig meisje en gaf haar een slecht punt op de lijst.

Die eerste slechte punt vergat het kind nooit, ze was juist zoo netjes op haar lessenaar en Anna sleep de punten van griffels en potlooden altijd zoo mooi! Ze durfde de anderen echter niet aanklagen en was dien dag en nog vele daarna, erg bedroefd geweest, daar nu ook Juffrouw Stolle, die haar anders wel beschermde, boos op haar was.

Het verdriet van kinderen duurt soms zoo lang, het kinderhart is zoo fijn en teer, er zijn van die plekjes in, die zoo gauw gekwetst worden door een enkel boos woord en waar dan altijd een bittere, donkere vlek zal

Sluiten