Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doch had zich van den eersten dag af ook bijzonder aan haar buurmeisje Nanny gehecht. Toen ze zag dat Nanny onder het spelen alleen in een hoekje stond, verliet zij den kring en ging naar haar toe. Ze vertelde dat zij Ella Knozee heette, en begon druk te babbelen. Toevallig woonde ze in Nanny's buurt.

„Dan kunnen we samen naar huis gaan!" riep ze vroolijk uit.

Nanny wist niet, hoe ze het had; het arme kind was er zoo aan gewoon geraakt dat niemand zich met haar bemoeide, dat ze maar niet begreep waarom Ella, die toch bij iedereen zoo in den smaak viel, juist op haar afkwam.

En wat was ze gelukkig, toen ze om 12 uur, arm in arm met Ella, de school uitstapte! Wat schitterden haar oogen vol trots, toen Lize, Jetje en de andere klasgenootjes haar zoo verwonderd en spottend nakeken!

Wat was ook Mevrouw Rogers blij, toen zij haar dochtertje zoo vroolijk babbelend aan zag komen!

„U zult eens zien, hoe het ding nu op zal knappen, Mevrouw!" zei Anna dien avond, en dat gebeurde werkelijk. De vriendschap der twee meisjes werd met den dag grooter; zij gingen iederen dag samen naar school en kwamen op vrije middagen bij elkaar spelen. Nanny's gezichtje kreeg allengs eene meer vroolijke, kinderlijke uitdrukking, en, als Ella's vriendin, waagde men het niet meer haar te plagen. Een ieder verwonderde er zich over, hoe die twee, zoo geheel verschillende naturen, vriendinnetjes waren. Des-

Sluiten