Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, laat mij maar eens gauw met haar kennis maken; ik verheug er me op, haar te zien!" antwoordde Mevrouw Knozee, en streek met haar zachte, witte handen over Ella's goudblond krulhaar.

Na een poosje kwam Frits binnen.

Ook hij had zijn vast hoekje naast de rustbank. Daar zat hij iederen middag en maakte er zijn schoolwerk, want hij zat al in de vierde klas en leerde nu Fransch. Ella benijdde hem wel een beetje, ze zou graag ook al zooveel weten als Frits wist, en dikwijls kon men haar langen tijd zien zitten, met een heel wijs gezichtje turende in zijne schoolboeken, totdat zij er eindelijk genoeg van kreeg, het boek weg legde en den tuin inliep om met Frits en Bruno, den grooten jachthond, die, na Frits, haar beste kameraad was, krijgertje of bal te spelen, een spel, waarin Frits haar maar zelden de baas was en dat zij daarom het liefst speelde. Nu hij Ella zooveel over het nieuwe vriendinnetje hoorde vertellen, werd Frits ook verlangend om Nanny te zien en zij spraken af dat Ella haar den volgenden middag na school mee zou brengen.

Dat gebeurde. Arm in arm stapten de twee kinderen van uit school naar het groote huis.

Het eerste oogenblik vond Nanny het wel een klein beetje griezelig; het kind was niet gewoon bij vreemden in huis te komen. Met een kloppend hartje volgde zij Ella de breede trap op, tot voor de kamerdeur.

Doch toen zij die was binnengegaan, werd zij zóó aardig door Mevrouw Knozee ontvangen, dat de verlegen-

Sluiten