Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nanny dikwijls 's middags zou komen spelen, en Kaatje besloot om het kind dan op die middagen eens goed wat toe te stoppen.

Ook met Anna kon Kaatje goed opschieten; ze vond het altijd een prettig oogenblik wanneer Anna Nanny s middags kwam halen, en het was merkwaardig, zooveel als die twee menschen in korten tijd konden afbabbelen! Kaatje sprak het liefst over het huis, welks geschiedenis immers ook de hare was; eene andere kende zij niet. Haar werk, haar levenservaring, hare vroolijke dagen waren altijd tusschen die oude muren beperkt geweest. En het deed haar goed, haar hart er eens over aan Anna te kunnen luchten.

Voor een deel was het dus misschien ook aan Kaatje's goede zorgen toe te schrijven dat Nanny er vroolijker en beter uit ging zien.

Niemand was daar dankbaarder voor dan Mevrouw Rogers, die de verandering in haar dochtertje met vreugde gadesloeg. Ook bij haar kwam Ella veel spelen en het vermaakte haar om naar het grappige kind te luisteren.

In hare anders zoo kalme, stille kamers klonk dan een gulle kinderlach, want wie Ella hoorde lachen, moest onwillekeurig meelachen. Dat vroolijk geluid en het begeleidend guitig gezichtje vond overal eene prettige, goede ontvangst.

Wie toch ziet niet gaarne een vroolijk, helder kindergezicht en hoort niet dankbaar den gullen, blijden lach, die zoo rechtstreeks uit een ruim, open hart schijnt te komen?

Sluiten