Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

La vie est un combat, la vie est un arène,

Oü le devoir grandit du devoir obtenu;

C'est le sentier qui monte et pas a pas nous mène,

Aux sommets d'oü la vue embrasse 1'inconnu.

Mme De Pressensé.

Gelukkig! dacht Mevrouw Rogers, toen het troepje de deur uit was; dat verdrijft meteen Nanny's gedachten weer wat. Het arme kind zou anders heusch nog gaan tobben over dien hemel en de engeltjes! Hoe ze er aan komt? Ze moet maar veel met de anderen spelen, dan zal ze wel veranderen. Ze is toch al zooveel opgevroolijkt sinds ze schoolgaat. De sneeuwballen zullen nu hare gedachten van vanmorgen wel wegwisschen!

Doch daarin vergiste zij zich.

Er zijn oogenblikken in het kinderleven, wier ernst hoog en belangrijk is voor de toekomst. En in zulke oogenblikken kent eene moeder haar kind het best of het minst van allemaal; weet zij het minst of het best, wat er in het kleine hart omgaat en welke gedachte het drukt.

Want toen Nanny dien avond, — na den middag vroolijk met Ella en Frits te hebben gespeeld, — bij het naar bed gaan het gebruikelijk avondgebedje opzeide:

Sluiten