Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wie het niet opkwam dat het kind over iets liep na te denken, en die het straatkind al lang weer vergeten had. Maar voor Nanny was het pleizier van dien prettigen middag af, en toen 's avonds de poppenpiano thuisbezorgd en door allen erg bewonderd werd, ging ze er wel voorzitten en tokkelde er wat met haar vingertjes op, maar toonde niet meer die ware vreugde, die zich 's middags, bij het uitzoeken in den winkel, van Ella en haar had meester gemaakt. Ze moest er nu telkens over denken of dat arme meisje misschien ook niet graag zoo'n piano'tje hebben zou, en 's avonds in haar bedje nam ze het besluit om, wanneer ze uitging, -Anna te vragen eens door die straat en langs dienzelfden winkelte gaan, wellicht zou het kind er dan weer staan. Anna zou het wel goed vinden dat zij er mee sprak en dan had zij het veel te zeggen en te vragen, veel, o zooveel! Vol blijdschap over dit voornemen klapte zij in de handjes en trapte juichend met de voetjes tegen den rand van het ledikantje aan.

Anna, in de naastgelegen kamer, hoorde het en vertelde lachend aan Mevrouw Rogers dat Nanny erg opgewonden was over die nieuwe piano.

Dien nacht droomde Nanny dat het arme kind en zij; samen op de nieuwe piano speelden, en voor haar stond een schotel met taartjes, waarvan ze telkens hapten.

Ze ontwaakte blij.

Maar, helaas! hoe dikwijls zij ook met Anna door de bewuste straat en langs dien winkel ging, Nanny zag het bedelkind nooit, nooit meer!

Sluiten