Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

It is sweet to know, there is an eye will mark Our coming and look brighter when we come.

Byron.

Eenzaam en stil, verscholen op de uitgestrekte Brabartsche hei, voor het gezicht van den spoorweg door een dennenbosch verborgen, lag het klein dorp Doorle.

Rustig en kalm ging het leven er zijn gang. De menschen, grootendeels boeren en turfgravers, woonden er tevreden in hunne huisjes en op de hoeven; ze deden hun werk zonder morren, eenvoudig, gelijk het moest. De eene dag volgde den anderen op, zonder veel afwisseling of gebeuren. Een kanaal, voor den afvoer van turf, scheidde het dorp in twee deelen, die door een ophaalbrug met

elkaar verbonden waren.

Aan den weg langs het kanaal stond het vriendelijke kerkje; groot weerspiegelde het torentje met houten kruis in het water. Het was een Roomsch kerkje, het toevluchtsoord voor vele bewoners, want grootendeels waren zij katholiek. De meesten gingen met hart en ziel in hun godsdienst op, offerden hun zuinig verdiende en opgespaarde geld steeds gaarne aan het kerkje, opdat het van binnen rijk en mooi zou worden: een eenig huis van weelde, van pronkweelde, te midden der oneindige natuurweelde

Sluiten