Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stroef meer, soms zelfs blij. Want de vriendelijke bewoners van Huize „Rust" hadden weer leven en vroolijken zonneschijn gebracht in het dorp.

Sinds vier weken logeerde er nu Mevrouw Knozee met haar tweetal, dat volop genoot. Zij zat meest in den tuin onder de dennen, waar zij het gezicht had op Doorle, en ademde daar de zuivere, frissche dennenlucht in, die, zij voelde dat, haar goed deed en versterkte.

Ella en Frits waren éen en al bewondering voor Doorle, dat zij van den eersten dag af aan al dadelijk het mooiste en heerlijkste plekje van de heele wereld noemden. Met Nanny dwaalden zij den geheelen dag rond door den tuin, het dennenboschje en over het aangrenzend heideveld, waar zij vrij rondloopen mochten en waar het nog héél wat prettiger spelen was dan in den stadstuin. Voor Nanny was het een feest om al die lievelingshoekjes en plekjes, die zij in 't voorjaar alleen ontdekte, nu aan Ella en Frits te laten zien.

Want voordat de logés kwamen had kleine Nann}' veel alleen rondgeloopen. Mevrouw en Anna hadden haar maar laten gaan, omdat ze wisten dat het kind het prettig vond en omdat het toch geen kwaad kon in tuin of boschje. Dat dennenboschje, een kleine wildernis achter in den tuin, was Nanny's lievelingsplekje geworden. Er stroomde een kleine beek door, en er was een heuveltje, waarop zij zich dikwijls liet neervallen op het zachte mos, terwijl zij vol bewondering luisterde naar al die kleine, fijne geluiden, die er weerklonken: het murmelen van het beekje, het

Nanny. «

Sluiten