Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op, heuvel-af; van tijd tot tijd even stilstaand om naar een mooie kapel of bloem te kijken, en dan weer vlug verder, tot aan de plaats waar zij bloeide, die heel licht-rose hei, Nanny's lievelingsplant. Frits sneed met zijn zakmesje een paar van de mooiste takken af en bond ze, met een eind van zijn schoenveter, dat er, volgens hem, wel af kon, bij elkaar.

Nanny's oogen schitterden; zij vond dat Frits een prachtbouquet maakte.

„Nu gauw terug naar het dorp, Frits! naar Vrouw Wes; thuis zullen ze dan misschien niet eens bemerkt hebben, dat we weg waren!" riep ze opgewonden.

Frits stak zijn mesje in zijn zak, nam de bouquet onder den arm, greep Nanny's handje en trok haar vlug met .zich mee.

En zoo gingen ze, de blonde, sterke knaap en het teere, donkere meisje. Hij haar beschermend en veilig met zich voorttrekkend over de hei, zorgzaam de doornige braamstruiken vermijdend; dan over het mulle zandpad en den grindweg, tot aan het huisje van Baas Wes. Hij, trotsch, om zoover alleen met haar, zonder geleide van Anna of Manus, te zijn gegaan; zij, zich veilig en blij voelende voortgaan aan zijn stevige hand. Als twee heel jonge, blijde kinderen brachten ze hunne bloemen aan kleine, doode Anneke Wes.

In het huisje van Wes heerschten stilte en droefheid. De ramen waren gesloten, de kinderen bij een buurvrouw ondergebracht. In de zondagsche, dufriekende kamer zaten

N AN1TY. 7

Sluiten