Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te hebben goedendag geknikt, waren Frits en Nanny weggevlucht.

Een der vrouwen had van Vrouw ^Ves de bouquet heibloemen overgenomen, die nu door allen bewonderd werd.

„Wat een lieve kinderen toch, en die Nanny is een kleine engel!" zuchtte schreiend Vrouw Wes. „Ja, een kleine engel, dat is ze, mompelden de vrouwen haar na; en sinds dien dag werd Nanny in het dorp „de kleine engel" genoemd.

Stil gingen de jongen en het meisje terug naar Huize „Rust ; ze huppelden niet meer, ze gingen nu met regelmatige, bijna zware groote-menschenstappen.

Voor het eerst in hun leven waren zij in een huis geweest, waar menschen treurden, omdat de dood er was binnengedrongen en hun een klein, dierbaar pand had afgenomen, dat zij noode wilden afstaan.

En die kille druk en huiverige koude, die de dood met zich brengt en die hangen blijven nog lang nadat hij ver, ver weg is, die maken indruk op het jong, gevoelig kinderhart; voor korten tijd verdrijven zij er den blijden lach, het levenslustige lied en maken het stil.

„Zouden we nog op tijd zijn, Frits?" vroeg Nanny, met pieperig, angstig stemmetje, terwijl zij den heuvel naar het huis opklommen.

„O, zeker! zei Frits; „kijk, ik zie den bal nog heen en weer gaan; ze zullen ons niet eens gemist hebben. Anders,

Sluiten