Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij er altijd beter uit, en ook haar ouders konden 's winters niet gemakkelijk wennen in de stad van het laagland en verlangden steeds maar weer terug naar het vrije, ruime uitzicht dat zij hadden van af hun buitenhuis.

Mevrouw Knozee was nog sukkelend en bracht haar meeste dagen op haar rustbank voor het raam door, hoewel zij zich van tijd tot tijd toch beter en minder zwak gevoelde en trotsch en gelukkig was, dat haar tweetal zoo voorspoedig opgroeide. Frits was lang en stevig; hij leerde vlug, zat nu in de hoogste klas van het gymnasium en zou het volgend jaar student worden. Hij voelde zich daardoor erg gewichtig en speelde in huis „den grooten mijnheer."

Ella groeide zoowel in breedte als in lengte en beloofde groot en knap te worden. Zij was nog steeds vol grappen en vroolijkheid en had een guitig, lachend gezicht, dat een ieder voor haar innam en tot meelachen stemde.

Mevrouw Knozee had bijna eiken zomer met de kinderen bij de familie Rogers in Doorle gelogeerd. De band tusschen wederzijdsche ouders en kinderen was gaandeweg tot een hechte, onverbreekbare geworden. Nanny en Ella waren ook steeds vriendinnen gebleven; Ella had er nog een lange reeks bij gekregen, maar Nanny bleef toch altijd haar beste en trouwste vriendin. Beiden waren zij geregeld ieder jaar overgegaan en hadden pleizier in het leeren. Voor Ella ging dat altijd gemakkelijk, het kostte haar geen moeite. Dikwijls leerde zij haar les even op het schoolplein, vóór dat de bel ging, en zij kende ze even goed, ja soms zelfs beter dan Nanny, die

Sluiten