Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

worden; zij onthield haar les wel, en had altijd voldoende* cijfers. Maar haar leergenootjes waren vol angst en beven wanneer Ella eens niet in de klas was, want men rekende op haar hulp, zij was de algemeene vraagbaak; daar was niemand, die zóó goed voorzeggen kon. Eens zag Ella onder de geschiedenisrepetitie dat een meisje het boekje op de knieën onder den lessenaar had en haar jaartallen gewoonweg afschreef. Zoo iets vond zij gemeen, dat kon zij niet velen, en in de vrije vijf minuten na de les stapte zij op het kind af, en zei het eens flink haar meening daarover. Er ontstond toen een vechtpartij, die de geheele klas in opschudding bracht: banken werden omver geworpen, boeken en schriften vlogen over den grond, een inktkoker viel in scherven neer en het zwarte, vettige vocht sijpelde op het roomkleurig jurkje van een onschuldig wicht, dat, luid-jammerend over de bedorven nieuwe jurk, in een hoek kroop. De goedige aardrijkskundejufïrouw, nu wit van drift, kwam haastig toegeschoten en trachtte vruchteloos, door het lawaai heen, orde in den boel te brengen. Kort daarop verscheen de statige directrice, en toen eindigde plotseling de vechtpartij, door Ella glorierijk gewonnen; want vechten kon ze, dat had Frits haar geleerd. Dien middag moesten Ella en haar vechtgenoote een uur schoolblijven en thuis honderd maal heel netjes uitschrijven: „II est défendu de se battre." Maar de reden waarom zij het klasgenootje had aangevallen, verzweeg Ella, en het andere kind sprak er ook niet over; doch na dien dag was het bang voor Ella en

Sluiten