Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jong zijn in een jonge wereld,

Heeft voor ons gevoel den schijn. Of de dagen van het leven Slechts uit draden zijn geweven Die als gouden droomen zijn.

Het was weer winter.

Wederom een koude, gure winter, brengend veel ijs en veel sneeuw.

Oude Kaat bromde veel; zij was er met de jaren niet gemakkelijker op geworden, haar rheumatiek verergerde steeds. Van haar vroegeren ijver en werklust had zij veel verloren, maar ondanks pijn en brommerigheid had zij. behouden het goede, trouwe hart, de innige verknochtheid aan het oude huis en zijn bewoners. Want het huis en mevrouw verlaten en op een hofje gaan wonen, dat zou ze nooit doen; dan, zoo beweerde ze, was ze maar liever ineens dood. Ze kon nergens een beteren ouden dag krijgen dan ze had; neen, mevrouw verlaten, dat zou ze nooit. Ze vond het al heel naar dat, wanneer mevrouw 's zomers met de kinderen uit de stad ging, zij, die niet, zooals het werkmeisje, familie in Rikmond had, waarheen ze zoolang zou kunnen gaan, alleen moest achterblijven in het oude huis. Zij kon niet veel meer, arme Kaat! Ze had er in de keuken nog een hulpje bijgekregen, want nu de kinderen

Sluiten