Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunnen" toch gemerkt in de zaal. Het piano-accompagnement was uitstekend geweest. Nanny had vlug en zonder een enkele fout gespeeld; maar de menschen letten meer op de woorden die van het tooneel kwamen, en zij dachten er niet aan, hoe moeielijk die krachtige, na ieder gesprek invallende akkoorden zijn moesten voor een nog zoo jong, teer meisje. Alleen Mevrouw Rogers, die wist hoe Nanny er urenlang op had zitten studeeren, hoe de muziekmeester in 't begin gezegd had, dat het een te zwaar stuk voor haar was, dat zij het onmogelijk zou kunnen, en hoe hij er haar ten slotte mee gefeliciteerd, en het „kranig" genoemd had dat zij het toch onder de knie had gekregen, — Mevrouw Rogers voelde voor haar kind, en was dankbaar dat zij het er zoo goed had afgebracht.

En nu was de dag daar!

Den geheelen namiddag liepen Ella en Frits bedrijvig door het huis heen en weer; Ella met papillotten in het haar, want 's avonds moesten aan iederen kant van haar gezicht drie lange krullen uit de muts te voorschijn komen. Zij neuriede de wijs van haar lied en oefende zich in het

buigingen maken.

Frits, steeds met z'n rol in de hand, aldoor maar voor zich heen repeteerend en er tusschendoor denkend aan Jette Rosmeyer, de aardige blondine, die zijn meisje was in het stuk en met wie hij in den laatsten tijd door het gezamenlijk repeteeren zooveel pleizier had gehad.

Half acht begon de partij. Om zeven uur kwam het

Sluiten