Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Manus, koetsier en huisknecht, maar nu niet meer palfrenier van den bokkenwagen, want daar waren de kinderen te groot voor geworden.

Ook het heksje van de hei leefde nog! Vrouw Panne en haar Polio woonden steeds nog in hun hut op de eenzame vlakte, gelijk acht jaar geleden; zij nog veel gebogener en gerimpelder, Polio veel grijzer en suffer nu.

En in het huishouden van Wes was het verlies van Anneke door drie kleintjes vergoed, die allen gezond en tierig waren en de moeder veel tijd en veel zorg kostten.

In kleine Dina's toestand was verbetering gekomen. Wel was het kind nog achterlijk en onnoozel, maar toch ontwikkelde het zich beter dan men had durven hopen, het was niet zoo zwak meer en bezocht nu ook de school, waar het met het zes-jarig zusje in dezelfde klasse zat. Veel leerde Dina er niet, maar ze zat er goed en veilig tusschen andere kinderen in en het was een rust voor de moeder, dat ze uit huis was en er niet zoo voortdurend op haar gelet behoefde te worden.

Blinde Neeltje was steeds nog op de bank voor het huis of in haar hoekje binnen te vinden. Aan haar was niets veranderd; traag waren de jaren langs haar heengegaan, zonder haar iets anders te brengen dan stilte en berusting, steeds meer berusting in haar lot. Alleen nog wat magerder en bleeker dan voor acht jaar was ze toch.

Mevrouw Rogers bezocht alle dorpelingen, bracht wijn en soep aan de zieken, speelgoed en lekkers aan de

Sluiten