Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kinderen, en Nanny vond het heerlijk om haar moeder op die tochten te vergezellen.

„De kleine engel van 't Huis" hadden de Dooriers haar eens, lang geleden, genoemd, en zij was dat gebleven', want alle dorpelingen, de oudsten zoowel als de jongeren, de stugste en verlegenste, zoowel als de ondeugendste en lastigste kinderen hielden allen zooveel van de vriendelijke Nanny, de goede juffer van 't huis op den heuvel. En Nanny voelde zich nergens beter en gelukkiger dan in Doorle.

O, ze was zoo blij dat die stadswinter weer voorbij was! Wel miste zij Ella en Frits, maar die zouden in Juli weer met hunne moeder komen logeeren, en het weerzien van haar Doorle vergoedde dat gemis ruimschoots. Vrij liep zij rond door het dorp en over de hei, en in haar dennenboschje droomde zij gelijk zij acht jaar geleden deed. Het dennenboschje was precies zoo gebleven als toen; op haar wensch was er nooit iets aan veranderd, en lange middagen bracht zij op haar lievelingsplekje, het mosheuveltje naast het beekje, door. Zij nam dan een boek mee en begon te lezen, maar na korten tijd kon zij al niet meer blijven bij haar verhaal, dan gleed het boek haar achteloos van den schoot en ze gaf zich over aan haar droomen, aan die heerlijke droomen, die haar nooit loslieten en die het haar in de stad, in gezelschappen of op school, soms zoo lastig maken konden.

Maar in Doorle kon zij ze leven, haar droomen; door het dorp, over de hei en waar ze ging, daar gingen ze

Sluiten