Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Vertel ons alles, alles, Vrouw Panne! Nanny kan het best mee aanhooren, ze wordt nu langzamerhand volwassen," zei mevrouw hartelijk, en Nanny drukte vluchtig een kus op het oude, perkamentachtige gezichtje.

„Nu dan!" Wederom probeerde het vrouwtje den gekrornden rug hooger op te richten en hervatte met gloed . „Ik had een jeugd gelijk ieder ander kind, waarvoor de ouders geen kosten sparen om het pleizier te geven, maai op mijn achttiende jaar achtten zij den tijd gekomen om het pleizier een weinig aan kant te schuiven en aan andere, ernstiger zaken te gaan denken, namelijk om mij uit te huwelijken. Ik werd veel meegenomen naar partijen, concerten, bijeenkomsten, en al spoedig was er dan ook een man gevonden die, naar het oordeel mijner ouders, familie en bekenden, de ware voor mij zijn en mij gelukkig maken zou. Hij had een knap uiterlijk, was jong en vroolijk, beleefd en hoffelijk en daarbij gefortuneerd, hoewel dat laatste er nu juist voor mij niet bij noodig was, daar ik zelf „een rijke partij" was, zooals men dat noemt. Wij mochten elkaar wel; ik voor mij had nog nooit voor iemand iets bijzonders gevoeld, maar wanneer ik dezen man op partijen ontmoette, vond ik hem een aardigen man.

En zoo werden al spoedig onze handen voor altijd in elkaar gelegd en gezegend, en beloofden wij, geknield voor een altaar vol bloemen en brandende kaarsen en te midden eener uitgebreide schaar van fraai-uitgedoste, sierlijkopgesmukte familieleden, kennissen en nieuwsgierigen, elkaar trouw te blijven en samen te gaan het leven door.

Sluiten