Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat scheen het toppunt van ons geluk. Maar daarmee was het ook ten top gestegen, want met Francine kwamen de ons nog zoo onbekende zorgen mee.

Een paar maanden na hare geboorte zeide mijn man mij, dat wij zuiniger leven moesten, want wij hadden in het laatste halfjaar zware geldelijke verliezen geleden, die hij voor mij verzwegen had. We moesten kleiner wonen gaan; het rijtuig en veel, heel veel van onze pracht wegdoen. Ik schrok bij die tijding - de stem van het oudje beefde — maar was dankbaar dat hij bijtijds gewaarschuwd had. Hij zocht eene betrekking en kreeg die, als directeur van een bank. Wij ruimden veel van onze overbodige meubelen op, huurden een aardig, klein huis, en richtten dat gezellig in. Voor mij was de verandering zoo erg niet, want wij konden toch nog goed leven, en ik had mijn kleine Francine, die alles vergoedde. Maar voor mijn man, die nooit gewend was geweest om te werken, altijd over een ruime beurs beschikte en zijn dag ingedeeld had gelijk hij het wenschte, was het een moeielijke, harde tijd. Dat geregelde kantoorleven viel hem zoo zwaar.

De omgang met kennissen was ook niet druk meer, nu wij geen feesten meer gaven, bemerkten wij dat we toch niet zooveel vrienden hadden als wij dachten. Langzamerhand trokken zij zich van ons terug, de een na den ander, en er bleven maar heel enkelen ons trouw. Maar in de jaren, die volgden, waren we toch erg gelukkig; ja toen leerde ik mijn man eerst recht liefhebben, en kleine Francine groeide zoo goed, zij werd zoo aardig en zoo flink. Maar

Sluiten