Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrouwtje had uitgesproken en het was Mevrouw Rogers en Nanny geweest als hoorden ze een lang verhaal voorlezen op éénzelfden, steeds zachter en zachter wordenden toon. Nu was het verhaal uit, en uitgeput door zooveel inspanning zakte de vertelster achterover in haar stoel; ze kon niet meer.

„Arme, lieve mevrouw!" sprak Mevrouw Rogers hartelijk, „wat hebt ge veel beleefd en geleden; zeg ons wat wij voor u doen kunnen; niets zal ons te veel zijn."

Toen richtte het vrouwtje zich nog even op en sprak: „Ja, doorleefd heb ik veel, mevrouw; u is heel vriendelijk, maar u kunt niets voor mij doen; éen ding alleen had ik graag, en dat is: aan niemand vertellen wie Vrouw Panne

was, vergeten wat ik verteld heb .... en dan ik zal

het nu niet lang meer maken, dat voel ik heel goed

och, laat mij dan begraven zooals het Anna van der Niet past, .... want Mevrouw Woetbel is lang geleden al begraven .... en dan, die meubelen, die trouwe gezellen, verkoop die en geef van de opbrengst aan de Dooriers, die 't noodig hebben, of een beetje pleizier aan de kinderen maar zeg niet dat het van Vrouw Panne komt .... laat Vrouw Panne vergeten zijn .... Dat is het eenige wat

ik wensch, en dan die portretten, verbrand die, en

dat kruis van ivoor met goud, dat is voor jou, Nanny,

wanneer je wilt. Ik kreeg het bij mijn eerste communie,

mijn eerste, heilige communie . . . ."

Het vrouwtje zakte dieper en dieper in haar stoel, ze kromp weer meer en meer in, het hoofd zakte lager en

Nanny.

Sluiten